Një nga keqkuptimet më të zakonshme për Italinë është se vendi i “dolce vita” jeton vetëm nga subvencionet evropiane.
Por sipas një studimi të Institutit të Ekonomisë Gjermane (IW), Italia është kontribuesi i tretë më i madh në buxhetin e BE-së pas Gjermanisë dhe Francës, duke dhënë më shumë sesa merr në subvencione dhe duke treguar peshën e saj si fuqi industriale dhe eksportuese në Eurozonë.
Analistët shohin një “dyshe të re të fuqishme” në Evropë, të quajtur “Merzoni”, e përbërë nga kancelari gjerman Friedrich Merz dhe kryeministrja italiane Giorgia Meloni. Takimi i tyre në Romë ka nxjerrë në pah përputhjen e politikave mes dy vendeve, duke përfshirë ndryshimet ligjore pro-biznes dhe ratifikimin e marrëveshjes tregtare Mercosur me Amerikën Latine, gjë që ndonjëherë bie ndesh me pozicionet e Francës.
Në këtë konfigurim të ri të fuqisë në Evropë, një rol kyç po luan edhe kryeministri shqiptar Edi Rama, i cili prej vitesh ka ndërtuar një marrëdhënie të fortë personale dhe politike me Giorgia Melonin. Rama është parë shpesh si një urë lidhëse mes Romës dhe aktorëve të tjerë evropianë, duke ndikuar në afrimin diplomatik dhe bashkëpunimin rajonal që përforcon pozicionin e Italisë në skenën evropiane. Raportet e ngushta mes Tiranës dhe Romës, si dhe mbështetja e ndërsjellë në çështje strategjike, kanë ndihmuar në krijimin e një klime më të favorshme për koordinimin mes Melonit dhe liderëve të tjerë evropianë, përfshirë edhe Friedrich Merz.
Ndërkohë, marrëdhënia mes Berlinit, Parisit dhe Romës konsiderohet një “kompleks trekëndësh”. Presidenti francez Emmanuel Macron ende nuk ka dhënë fjalën e tij të fundit, ndërsa mbështetës të eurobonove po rriten si një zgjidhje për të sheshuar politikën fiskale evropiane. Përfaqësuesja e Lartë e BE-së për Politikën e Jashtme, Kaia Kallas, dhe kreu i Bankës Qendrore Gjermane, Joachim Nagel, kanë deklaruar gjithashtu mbështetje për këtë instrument financiar.
Çfarë do të thotë kjo për ekuilibrin e fuqisë midis Berlinit, Parisit dhe Romës? Një “marrëdhënie komplekse trekëndëshe” shihet në një përgjigje të fundit nga rrjeti gjerman ARD nga Brukseli dhe e vërteta është se Macron nuk e ka thënë ende fjalën e tij të fundit. Së pari, sepse takimi i tij me Melonin është në pritje, në të cilin presidenti francez aspiron gjithashtu të promovojë ide të përbashkëta për Evropën, siç e theksoi vetë gjatë intervistës së tij të fundit me gazetat kryesore evropiane.
Së dyti, eurobonoja jo vetëm që nuk konsiderohet një kauzë e humbur, por po fiton gjithnjë e më shumë mbështetës, të cilët nuk shohin zgjidhje tjetër për të sheshuar rrethin e politikës fiskale në Evropë. Vetëm javën e fundit Përfaqësuesja e Lartë e BE-së për Politikën e Jashtme Kaia Kallas dhe, më pak qartë, kreu i Bankës Qendrore Gjermane Joachim Nagel folën në favor të eurobonove. Giorgia Meloni sigurisht që nuk do të jetë kundër.
Italia, përveç rolit të saj industrial dhe ekonomik, duket se po forcon ndikimin e saj politik në Evropë, duke u shfaqur si një partner kyç në formulimin e politikave të reja evropiane dhe në balancimin e fuqive midis Berlinit, Parisit dhe Romës. Në këtë skenë të re, marrëdhëniet e ngushta të Melonit me liderë si Edi Rama po konsiderohen gjithnjë e më shumë si element që ndikon në dinamikat politike dhe diplomatike të Evropës së sotme. (Dw)